Ons bezoek aan het Elephant Nature Park bleek er één te zijn die wij absoluut niet hadden willen missen. De kans om een hele dag dichtbij die prachtige beesten te zijn; een hoogtepunt voor ons! Het Elephant Nature Park is een opvangcentrum voor met name olifanten, een stuk of 30, die vaak gered zijn uit benarde situaties. Naast het opvangen van de dieren heeft deze organisatie ook een belangrijke educatieve en sociale functie en is er een mobiele dierenkliniek die de (werk)olifanten in de omgeving van het park gratis medische zorg kan geven. Het park ligt in een schitterende bergachtige omgeving. Een enorme lap grond, waar de olifanten vrij mogen rondlopen, met groene heuvels/bergen als achtergrond en een glinsterende rivier die door het landschap snijdt maakt dit een idyllisch plekje.
Hier geen olifantenshows (schilderen, voetballen) of olifantenritten maar olifanten die de bezoekers komen opzoeken wanneer zij er zin in hebben. Uiteraard was dit met name tijdens hun favoriete momenten van de dag, etens- en baddertijd! Tweemaal mochten wij de olifanten voeren en met hen de rivier in voor een wasbeurt. Kitt en Ace durfden in eerste instantie niet goed de banaantjes te geven, want zo’n slurf is in vergelijking met hun handjes behoorlijk groot, maar na wat aanmoediging overwon Kitt zijn kriebelende nieuwsgierigheid het dan toch en durfde ook hij de olifanten te voeren. 
Stoer dat hij dat vond, maar mee de rivier in om de olifant te wassen vond hij het allerleukste! Heel dapper stond hij met een emmer water naar de olifant te gooien en dan valt pas echt op hoe groot een olifant is, helemaal in vergelijking met een kleuter. Voor Ace was het allemaal nog wat te spannend om heel dichtbij te komen, maar hij vond het wel prachtig om tijdens de wasbeurt bij de rivier te staan en steentjes in het water te gooien. 
Wij vonden de olifantenkus heel ‘bijzonder’, een kus van een natte stofzuigerslang maak je toch niet zo heel vaak mee! Naast deze olifantenontmoetingen was het ook al speciaal om ergens op een bankje te zitten en alleen maar naar deze dieren te kijken. Uiteraard maakte het des te specialer dat men echt moeite deed om hun achtergrondverhalen met de gasten te delen, stuk voor stuk schrijnende verhalen. 
Met deze verhalen in je hoofd ontroerde het ons enorm deze olifanten langs te zien lopen, soms zelfs strompelen, met ieder hun eigen geschiedenis van uitbuiting of verminking met de wetenschap dat zij hier een plekje hebben gekregen waar zij goed verzorgd en behandeld worden. Wij hadden ook nog het geluk dat er tijdens ons bezoek een babyolifantje van 7 maanden was en om die samen met zijn moeder te zien badderen was wel ‘the icing on the cake’. Een dag die ons lang bij zal blijven!
Taxi’s in tientallen kleuren, tuk-tuk’s,
Ontzettend veel bekijks voor alle kinderen in de groep. Het bezoeken van een Chinese tempel, met de fietsen de boot in en de Chao Praya rivier op, vervolgens een vertakking in en vanaf de boot een kijkje in het leven aan de rivier: kinderen die in de rivier zwemmen, wasjes die in de rivier worden gedaan, bootjes die langs varen als drijvende winkeltjes. Een heerlijke Thaise lunch aan de rivier, waar de kinderen de karpers in de rivier konden voeren (een broodje in het water en ineens tientallen karpers).
Op het moment van zoeken een van de weinige plekken die nog plek had (Koh Kood en Ko Mak zijn erg geliefd rond Kerst en Oud&Nieuw), niet aan het strand, wel een zwembad. Het autoritje ernaartoe, achterin een pick-up, was hobbelig, maar daardoor zagen wij meteen wat van het eiland. Dichtbegroeid met rubber- en kokosbomen. BambooHideaway bleek een lot uit de loterij. Moeilijk om te benoemen of het een resort, een guesthouse of een hotel is. In ieder geval 8 gloednieuwe mooie bamboe bungalows op palen met uitzicht op zee, ontworpen en gebouwd door de gastheer Martyn (een Kiwi!) met een oog voor detail. Zijn vriendin Katie (oorspronkelijk Thais) en hij runnen het geheel en vanaf het allereerste moment (eigenlijk al in het emailcontact) voelden wij ons zeer welkom. Warme mensen die hun gasten een gevoel van thuis willen geven en dat lukt hen heel goed! Door de bezetting van het vliegveld hadden alle gasten, behalve wij, gecancelled dus de eerste dag waren wij alleen. Lekker om zo’n nieuwe plek te verkennen en even alle aandacht voor ons (was eerlijk gezegd best leuk). Onder de bamboehuisjes leefde een hond met haar 6 puppies, die pas twee weken oud waren, die de jongens helemaal geweldig vonden en de dagen dat wij er waren werd elke dag wel een puppie-momentje ingelast. 
Na een middag op een van de stranden doorgebracht te hebben, bleek dat voor mij niet een al te groot succes omdat de sandflies hier in nog grotere aantallen aanwezig waren. Op zich wilden wij ook wel wat actie en hebben mountainbikes gehuurd om het eiland te verkennen. 
De eerste dag, dat wij de fietsen hadden, hebben wij het hele eiland rondgefietst en de jongens vonden het prima op onze rug. 
Mooie verlaten strandjes gezien, dwars door jungleachtig gebied gefietst en in een dorpje beland waar men rubber aan het verwerken was. Ko Mak is niet groot, maar zeker niet plat en dat merk je pas als je aan het fietsen bent! Aan het einde van de middag, op weg naar huis en moe, bleek dat wij de verkeerde afslag genomen hadden en de steile helling waar wij net van af waren gekomen, ook weer op moesten. Om dat te voorkomen zagen wij een kleine shortcut op de kaart en besloten dat te proberen. Hiervoor moesten wij wel een stukje door het water, maar dat stukje was een stuk en het water reikte al snel tot aan ons middel. 
Toen wij dat ontdekten konden wij ook niet echt meer terug en al glibberend met de fiets aan de hand en een kind op de rug probeerden wij ons een weg te banen over de rotsen en door de zee. Deze Ko Mak CamelTrophy was ietwat teveel van het goede voor mij aan het einde van zo’n fietsdag, maar na zo’n half uur stonden wij dan toch druipend op het droge. Bij terugkomst in onze Hideaway bleek iedereen ongerust maar hadden wij tenminste wel iets om te vertellen! De avonden op dit eiland zaten wij gezellig met een drankje met Martyn en Katie te kletsen over hun leven en die van ons; hoe zij ertoe gekomen waren om een resort te beginnen, wat zij hiervoor gedaan hebben, waarom Katie in Nieuw-Zeeland was beland, en noem maar op. Martyn had wel een interessante CV, ooit in de bouw gewerkt, een kapper geweest, een bloemist, een groepswerker met moeilijke tieners, les gegeven in Thailand en nu de ontwerper, bouwer en manager van Bamboo Hideaway. Op het moment dat wij arriveerden, waren zij pas twee maanden open en in de dagen dat wij er waren merkten wij dat sommige dingen niet helemaal liepen zoals zouden moeten, maar dat had juist ook z’n charme. Het speelgoed van de jongens lag her en der door de bar verspreid, kortom wij voelden ons thuis en Kitt en Ace zeer zeker ook.
Bamboo Hideaway vinden wij dan ook een absolute aanrader!
Kitt ontmoette op onze laatste dag Terts, een heel leuk meisje van 8 jaar die maar op 5 minuten van ons af blijkt te wonen in A’dam, en samen met haar heeft hij alleen in de kayak gevaren (heel stoer!) en tot ’s avonds in het water gespeeld.
Kitt vond het vooral heel cool dat hij op een speedboot zat en wilde ondanks de deining staan, met zijn wapperende haren in de wind als een kleine Leonardo di Caprio in een ietwat gemoderniseerde versie van de Titanic. 
Fijn voor de Thaise staf, maar voor ons een teken dat Kitt zich echt ziek moest voelen. Diegenen die Kitt wat beter kennen, weten dat Kitt zich nooit overal meteen bij neerlegt en alles gelaten over zich heen laat komen.
